เพ้อเจ้อ

บางทีคนเรามันก้อเป็นอะไร

ที่เข้าใจยากเหมือนกันนะ........

ภายนอกดูงดงามราวนางฟ้า...

แต่พอลึกลงไป...จริงๆแล้วเป็นเพียง

ความว่างเปล่า...ที่ถูกห่อหุ้ม

อยู่บนร่าง ที่สวยงามแต่ไร้ความจริงใจ!!!

มีไม๊?? ความงามที่ไม่หลอกลวง!!!

บางครั้ง...ก้อเฝ้าถามจากฟ้า ยามราตรี

ฟ้า...ก้อยังหาคำตอบที่เราเฝ้าเพียรถามไม่เจอ

หรือ.......ความจริงที่มีคำตอบของมันคือ

ความงามไร้ความจริงใจจริงๆ ถ้าเป็นเช่นนั้น...

เราจะไม่คลั่งไคลและหลงไหลความงามตรงหน้าอีกต่อไป

แต่มันจะเป็นได้อย่างไร เมื่อทุกครั้งที่เราเห็นความงาม...

เราก้อมักจะลืมความจริงในข้อนี้.... ลืมทุกทีที่ได้สัมผัส

ลืมทุกเรื่องราวที่ความงามนั้น...ทำให้เราเจ็บปวดใจ

ลืมและเลือนไปชั่วขณะทุกครั้ง

หรือ...มันต้องเป็นเช่นนั้นตลอดไป?????